De Indusbeschaving (ook wel Harappabeschaving) is een beschaving die ontstond in de vlakte van de Indus en de zijrivieren. Het verspreidingsgebied betreft het huidige Noord-oost Afghanistan, Pakistan en Noord-west India. De Indusbeschaving was samen met Mesopotamie en het oude Egypte een van de eerste hoogontwikkelde beschavingen ter wereld.

De beschaving van de Indusvallei is minder bekend dan die van Mesoptamie en het oude Egypte. Over de oorspong, het verval en het einde van de beschaving is weinig tot niets bekend. Dit komt mede doordat het Indusschrift of Harappaschrift (symbolen en inscripties aangetroffen op arftifacten) nog niet is ontcijferd.

Wat we weten komt vooral uit de archeologische opgraving van 2 belangrijke vindplaatsen: Harappa en Mohenjodara.

Hieruit blijkt dat er sprake was van planmatige en complexe stedenbouw en architectuur met gemeenschappelijke infrastructuur zoals riolering en watertoevoer. In combinatie met het schrift, de standaardisatie van maten en gewichten, het handwerk en de (bewezen) handel duidt erop dat het een complexe samenleving betrof. Landbouw langs een riviersysteem, de Indus (net zoals Mesopotamie en Egypte).

Er was geen sprake van monumentale (megalitische) bouwwerken.

De Indusvallei is de bakermat van de langst nog bestaande godsdienst, namelijk het Hindoeisme.